chaze’s CRIB

This should just be the same old typical day I usually have. It turned out that it was one of those days that you wish could be the turning point of your life. Something like you have the power to choose whether to take the road less traveled or stick with the bandwagon and your dear life is dependent on whatever decision you make. Of course, America saw this day as the day of redemption because of Obama’s inauguration. My brother saw this day as a super special day as he celebrated his natal day. Me? The unexpected things transpired, and (hell yeah) they ain’t good which led to another sans essence day (and a freaky worthless blog).

I’m like a walking zombie for the past few days. No sleep, stressed out and a lot of things to do and to ponder. But I must say that my sanity is, still, okay. Still possess the cognitive skills to think critically and discern. Although there were moments (which happens to be most of the time) that my eyes will shut (in the elevator and lrt) I know I’m still physically, mentally and emotionally able to do what I gotta do in my maximum potential.

This is how I try to live each day. I try to rise from my messy bed and gallantly take the challenge of the day even if I know I’m not fully “equipped”. I want to open my eyes to see the people I love the most, to hear their deep voices, to dream and make it come true. Go to work. Work my a** off for people who seem to be just after the cash and for the clientele who don’t seem to care. By evening, i got to drag myself in a freezer like room to listen and assume a student role. Hours before midnight, gotta pull myself up and do whatever I have to do as a preparation for the following day.

Doing the same things over and over again will drain you. It is already routinary and there will come a time that it will make you so sick that you wish it was just a bad dream. The worst part of the routine is when people add up to the stress that you are experiencing. People pressuring you, people who try to “bring out the best” in you but what happens is opposite. Its good that you have a number of friends who are willing to waste their precious time just to listen to your soliloquies and grunts.

Today, I’m pushed to the limit. Early morning, my tears already fell. I can’t exactly pinpoint the reason why tears started to fall. Then my ever compassionate and kind superior started her litany as if praying for the souls in the purgatory. It was her fault not mine, and yet I took all the blame. If she was just doing her work, then the mishap wouldn’t happen. This is not the first time it happened, and usually when it happens I don’t care. I just try to get over it. But falling for the same mistake all over again is ain’t cool and slowly taking all the pride left in you. I’m just so pissed off her.

Do you know the feeling when you want to strangle a person because that person is a pain in your ass? That’s what I felt awhile ago. She wants me to make decisions abruptly… to think that I’m in the comforts of my house and just woke up! She wants me save her from the misery and rants of a lot of people who were obviously in the losing end of the whole deal. To compensate her mistakes, she became super mad at me.

Honestly, I’m numb already. Why? Because I see no meaning anymore and maybe it’s just that it’s too much and too hot to handle.

Luckily I got some good friends who pacified me and tried to bring me back to my old self. Try to look for a sense of purpose. To relax and let it pass. I did… it passed. A little phone call here, a little conversation there, and a little good left in me. It’s over. I forgive, but I don’t forget. That being stated, numerous questions linger in my head right now. And I hope to find the answers soon. I wish to push as far as I could go, but everything has its own limitation. So, let’s see what happens next.

I wish that people change their attitudes. They should be more inclined in doing what is good and not merely doing what they think will give them greater benefits in expense of others. I think this one experience just shows how the typical homosapien who is pushed to the walls and how he or she responded to it. Are you going to be eaten by your anger (just like what happened to me… obviously it didn’t last too long) or would you rather have an open mind approach and see it as a reaction of someone who is also stressed out like you? Would you rather give up or keep on fighting? Would you allow yourself be dwarfed by your anger or be courageous enough to let your cool head prevail?

I strongly suggest that we avoid being too emotional and try to look things objectively. How our actions will affect ourselves and the people surrounding us (which I eventually realized after all that I said and screamed). I ended up losing (big time) but just like what Obama holds for USA, there is a bright future ahead and I won’t let all the dilemmas or even the stress source people decelerate my rally towards my ultimate goal. As popular as it may seem,
“Yes, I can…”

Isang katangian ng mga Pilipino ang madasalin at pagpapahalaga sa kulturang kinalakhan. Minsan, ang mga nanampalataya ay may mga natatanging debosyon na nagpapatingkad ng tradisyong Pilipino. Ngunit, paano mo masasabi na ang nangyayari ay parte pa rin ng debosyon o nagiging panatiko na ang deboto? Ano ang linyang naghahati sa pagitan ng matinding debosyon at sa panatisismo?

Isa ako sa milyun-milyong taong nakiisa sa kapistahan ng Nuestro Padre Jesus Nazareno nung nakaraang araw. Isa ako asa mga taong naniniwala sa kapangyarihan ng Poon…. Ng mismong Panginoong Diyos. Isa ako sa libo-libong taong nakikipagsiksikan sa Basilika kapag Biyernes para makimisa. Sa totoo lang, di ako sagradong deboto. Ngunit hangga’t kakayanin, pinipilit kong pumunta sa Kanya tuwing Biyernes. ‘Di rin ako nagnonobena tulad ng iba. Wala rin akong litrato ng Itim na Poon. Ngunit malalim ang pagtingin ko sa Kanya.

Kahit na halos anim na taon na ako ditto sa Maynila at kung tutuusin ay ilang lakaran lang ay ang Basilika na, nagkaroon lang ako ng debosyon sa kanya dalawang taon na ang nakakaraan. Nakakatawa na nagpunta lang ako sa Kanya noong malapit na akong matapos sa aking pagaaral. Noong panahong medyo malabo ang buhay. Noong panahong nanganganib ang aking mahal na lolo kasabay ng paghagupit ng katakot-takot na presyur ng nalalapit na eksaminasyon. Dininig niya ang dasal ko. Simula noon, pinilit kong makinig at makiisa sa mga misa kapag Biyernes. Bagamat minsan hindi ako nakakapunta, alam ko, malakas ako sa Kanya kahit papano. Nandyan lagi siya.

Kaya sa kaunaunahang pagkakataon, nakilahok ako. Bagamat hindi ko pinilit na mahawakan ang karo o naglakad ng nakayapak o kahit ang lubid o pumila ng magdamag upang makahalik sa Poon, isang tagumpay na na maituturing ang makisama sa pambungad na misa.

Masarap sa pakiramdam na makita ang Poon. Makinig sa homily ng Arsobispo. Ngunit, ang misang yun din ang nagukit ng tanong sa akin isip. Ang pagiging deboto ba ay nakikita lamang sa paglakad ng nakayapak o di kaya’y nakasuot ng dilaw at maroon na damit o di kaya’y pinipilit na makipagsiksikan para makalapit sa Poon kahit na kasalukuyang ginaganap ang misa?

Hindi kanais-nais ang naranasan ko. Nasa kalagitnaan ako ng dagat ng tao sa Luneta. Napapaligiran ako ng mga deboto, mga nananalangin at mga tindero ng kung ano-anong gamit at pagkain. Mahirap makinig ng misa kung halos ang mga katabi mong deboto ay parang nasa perya. Naninigarilyo, nagtatawanan, naghaharutan habang nagmimisa. Meron din namang mga tinder na nakikitang nakikinig ka ay pilit kang binebentahan ng panyo at kandila. Marami pa rin namang taong pilit nakikinig sa misa. Ngunit, mas marami ang mga taong atat na matapos ang misa upang maumpisahan ang prusisyon.

Tinapos lang namin ang misa. Lumakad na ang prusisyon. Tanaw na tanaw ang karo pero ang Poon, halos hindi na makita sa sobrang daming Hijos na nakadilaw na nakasakay sa karo. Suwerte na rin naming na nakita naming ang mukha ng Poon bago pa man ito pagpiyestahan ng milyun-milyong tao.

Nakakalungkot na minsan, ang tradisyon at debosyon sa Poong Nazareno ay nababalutan ng maraming nasasaktan. Marahil dahil na rin sa sobrang daming tao na pilit inaabot ang Poon. Ito ang nakikita kong baluktot. Ang debosyon sa Nazareno ay nagiging debosyon na lang sa kahoy o ivory na pinuprusisyon. Maraming tao ang pilit na umaakyat para makahalik. Maraming tao ang pilit hahawak sa lubid. Walang masama dun; ngunit kung ito ang dahilan kung bakit nagkakasakitan na, hindi na ito maganda.

Umasa akong dadaan ang prusisyon sa Avenida. Ngunit di ito nangyari dahil pinilit inilihis ng mga deboto ang ruta ng prusisyon. Ang resulta? Mas maraming nasaktan, masa matagal bago naibalik sa kanyan bahay ang Poon.

Ganito ba ang tunay na debosyon at pananampalataya. Bagamat pista ng Quiapo at oo, sa Quiapo lang dapat idaan ang Poon, mas pinili ng mga deboto na ibahin ang ruta at ibalik sa kinagawian. Sa ganitong pananaw, tama ba na ang ganoon ang nangyari? Ganun ba dapat ang debosyon?

Sa aking pananaw, nababalutan ng pagiging deboto sa estatwa ng Itim na Nazareno at hindi sa Poong hindi nakikita. Dahil sa dami ng iba’t-ibang pamahiin at maling gawain, nagiging deboto tayo sa estatwa na lang. O di kaya’y panatiko sa estatwa.

Malamang, hindi nais ng Panginoon na mabalot tayo ng ideya na ang estatwa na Itim na Poon ang nakakagaling at nakakatupad ng mga dasal. Ang nasa langit na Diyos ang siyang dumidinig dito. Bagamat isang simbolo ang Poon na Itim at oo tunay ngang milagroso siya, di lang dapat sa prusisyon ng Poon tayo nakikiisa. Hindi dapat tayo nababalot ng ideya na ang mahawakan ang Poon ay kaligtasan na lalo na’t nakakasakit tayo ng kapwa.

Aminado ang Simbahan, dapat ituwid ang maling paniniwala. Ngunit paano kung ang tradisyong ito ay daandaang taon nang ginagawa? Paano ililigtas ng Simbahan ang mga deboto sa bunganga ng panatisismo?

Hindi kaya’t ang unang dapat gawin ng kahit sinong deboto ay taimtim na magdasal. Makisalo sa hapagkainan ng Maykapal sa pamamagitan ng misa. Sumunod sa alituntunin ng mga nasa katungkulan. Isipin ang iba bago ang sarili.

Mahirap. Mukang mas mahirap maging deboto sa tamang paraan kaysa makipagsiksikan sa karagatan ng taong sumasabay sa Poong bitbit ang kanyang krus.